Ko Phangan

Wacht op een vallende kokosnoot
Wiegend fruit in de zon
Water gutst het strand op en
Uit mijn oksel
Slome plakkerigheid die niet vies is
Een biertje
Of niet
Of toch
Het maakt ook niet uit eigenlijk
Warme wind kietelt het gezicht in een glimlach

Dit eiland is decadente vakantie in een hangmat.
Ko Phangan.

Een beetje duiken, een beetje luieren, een beetje zwemmen, een beetje rondsjeezen op de scooter, een beetje dutten, een beetje drinken, een beetje poolen, een been zonnen, een beetje lezen, een beetje schrijven, een beetje dit, een beetje nog meer dit omdat het wel leuk wat, een beetje dat. Een beetje van alles wat, maar vooral niet te veel.

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet.

Er woont een filosoofje in mijn hoofd. Iemand die alles wat ik zie in een gedachtenmaalstroom gooit, er in roert en er af en toe iets uit vist. Soms zit ik stil, staar naar een punt en denk na. Gewoon denken kan heerlijk zijn, zeker met een filosoofje in je hoofd. Want dat filosoofje kan een of ander idee in die maalstroom gooien en, als verf in water, neemt het geheel dan de kleur van dat idee aan.

Ga een op een terrasje zitten, kijk om je heen naar al die mensen die van een drankje genieten of die druk met elkaar in gesprel zijn. Kijk naar de rondrennende obers. Zie ze zweten. En dank dan: 'pikorde'. Neem eens de tijd om te kijken naar de sociale hierarchie. Elke groep heeft er een. Leun terug in je stoel en laat je ogen het werk doen. Zie je nu wie het alfa-mannetje is in elke groep? Wie is er dominant, wie niet en wie wil het zijn? Kijk naar de gebaren van groepen die met elkaar in gesprek zijn. Wat eerst gewoon een geanimeerd gesprek tussen twee vrienden is, is plotseling een machtstrijd om de dominante positie in de groep. Na twee minuten druipt er een af en haalt de drankjes.

Gooi er nog een blik doorheen en ga op zoek naar Pavlof-reacties. Kijk! Zag je dat? Hoe die jongen daar over zijn lippen likte toen de ober met een tree bier voorbij liep? En die groep luidruchtige jongens daar? Ik plens een blik baltsgedrag door mijn gedachtenstroom en zie nu alles in dit licht. Het is een schreeuw naar aandacht. "Kijk naar mij dames! Kijk!". Elke blik en beweging die ik hier zie krijgt zo een andere betekenis. Het hele terras is zo veranderd in een groep apen.

Wat een lol is er te beleven met dit soort verfmengen. Ik geef de wereld de ene kleur na de andere. De kunst is om op tijd op te houden. Anders wordt alles bruin.