Bangkok

Het is een reusachtige stad. De grootste stad waar ik ooit geweest ben zelfs. 10 millioen mensen wonen in deze monsterlijke, rokerige, grijze stad. Het eerste wat je opvalt in Bangkok is het verkeer. Eigenlijk zou je er een nieuw woord voor moeten bedenken. Verkeer doet het geen recht aan. Het is meer dan dat. Het is een eindeloos geweld van motoren en dieseldamp. Het lawaai constant aanwezig. De tuk tukjes (open taxitjes op 3 wielen) brommen luid. De bussen bulderen. Hordes scooters staan paraat voor het stoplicht om, zodra het op groen springt, voor de langzamere automassa uit te te racen. Het is onvergelijkbaar met...., tsja... Ik heb dus niets om het mee te vergelijken.

En dan de geuren. Op de hoek van elke straat vliegt je weer een nieuwe geur tegemoed. De smok is natuurlijk een constante en overal aanwezig. De zware, grijze geur van de dampen van de duizenden auto's en scooters en bussen hangt overal. Maar overal zijn kleine stalletjes waar fruit wordt verkocht, of limonade, of kip of vis of wat dan ook. De kwaliteit van deze producten is een gok, maar het ziet er vaak heel exotisch uit. De tropische vruchten die vakkundig in stukjes worden gehakt. De grote wok-pannen waar het varkensvlees in geroosterd wordt. En al die geuren vliegen door elkaar heen onder de grijze gebouwen die gedrapeerd zijn onder electriciteitskabels.

Drie dagen geleden heb ik Tycho van het vliegveld opgehaald. Het was fantastisch om hem weer te zien. Ik was haast vergeten wat voor een humor we samen hebben. Het was een goed wederzien met veel gulle lachsalvo's. We zijn gaan eten in het hoogste gebouw in Bangkok. Het uitzicht daar was fenomenaal. De lichtjes, de snelwegen en de auto's die meer stilstaan dan rijden. Het zag er onwerkelijk uit van zo hoog. En zelfs vanaf die hoogte konden we het einde niet zien, zo groot is deze stad.

Morgen ontsnappen we uit deze betonnen wereld vol verkeer en drukte. Dan vliegen we naar Cambodia om daar An Kor Wat, een 800 jaar oude tempelstad in de Cambodiaanse jungle, te bezichtigen. Het belooft spectaculair te worden, hoewel we gewaarschuwd zijn om niet 's avonds over straat te gaan. Als we na Cambodia nog leven horen jullie het.

Tycho:

Wat een eer! Na maandenlang deze blog nauwlettend gevolgd te hebben mag ik er zelf iets op schrijven. Ik voel me een beetje als een onbekwame murenbekladder die zijn tag plaatst naast het werk van de graffitimeester. We zitten hier met zijn drietjes te schuilen voor de regen, bij de Bangkokse kunstuniversiteit. Gedrieen, want onze gastvrouwe, Kaew, zit hier ook. Onder het genot van het regengetokkel en een draadloze internetconnectie zijn we aan het babbelen over zeer diepzinnige onderwerpen, zoals Nederland, poffertjes en het menselijk lichaam.

Voordat we ons hier neerstreken, hebben Matthijs en ik een zeer leuke rondleiding van een zeer kleine en zeer vinnige Thaise madam gekregen in een enorm tempel complex. Wisten jullie al dat op Buddhistische afbeeldingen de demonen slechte en de apen!! goede mensen voorstellen? Nee? Nu wel. Overigens zijn de apen te herkennen aan hun blote voetjes. Naast dit type van kennis hebben we vele onuitspreekbare namen van oude koningen geleerd inclusief de jaartallen van hun heerschap.

Nog een wapenfeitje. Ik weet niet of iemand van jullie bloglezers wel is de eer heeft gehad met Matthijs in 1 bed te slapen, maar ondanks de enorme afmeting van het bed, is het iedere keer weer een enorme verassing wat voor capriolen sommige mensen in hun slaap uit kunnen halen. Schoppen, stoten, snelle draaien, wijdbeens, dan weer ineengedoken en een ademhalingsritme als een astmapatient met een rietje door de strot zijn slechts enkele van de ongemakken die ik moet verduren. Maar geen zorgen, ik heb het er voor over hoor!

-tik- -tok-

En zo vlieg je dan weg. Er is niets makkelijker dan op een vliegtuig stappen, maar voor mij persoonlijk is het natuurlijk een behoorlijke stap. Bijna een half jaar geleden kwam ik aan in Australie met het idee dat ik zeeen van tijd had. En die had ik ook. Er kan een hoop gebeuren in een half jaar. Er IS een hoop gebeurd in een half jaar. Ik heb veel gezien, hoewel lang niet zo veel als ik gewild had. Ik heb veel gedaan, hoewel dat nog steeds maar een fractie was van wat ik had gepland. Ik heb mezelf nooit gehaast. Ik had immers zeeen van tijd. En toch is die tijd op een eind gelopen. Niet onverwacht, ik wist immers al twee maanden dat ik 1 Juli naar Bangkok zou vliegen, maar toch plotseling.

Vreemd hoe zelfs de dingen die je al lang van te voren gepland hebt zo plotseling kunnen aanvoelen. Hoe kan dat toch? We weten immers precies wat er gaat gebeuren en dan laten we ons alsnog verassen. Toen ik gisterochtend afscheid kwam nemen van mijn vrienden in Sydney voelde het meer aan als gewoon een bezoekje. Alsof ik de volgende dag weer zou komen aankloppen. En zo gedroeg ik me dan ook, tot ik de deur uit liep met een laatste knuffel. Is dat een soort zelfbeschermingsmechanisme? Dat we doen alsof nergens ooit een einde aan komt? Is dat de manier waarop wij omgaan met het onvermijdelijke?

Bij mij kwam het besef pas toen ik gisternacht aankwam in Bangkok. Toen pas realiseerde ik me dat ik niet meer in Australie was en er ook een tijd niet meer zou zijn. Dat die periode nu achter me ligt.

Is de tijd gevlogen? Iedereen zegt altijd dat de tijd zo ontzettend snel gaat, maar men zegt dit altijd pas als men terugkijkt. Een oude man die terugkijkt op zijn leven en denkt: 'Dat is snel gegaan!'. Zo voel ik me niet. Achteraf lijkt de tijd kort geduurd te hebben, omdat je die tijd niet meer voor je hebt. Ons perspectief wordt vervormd door het terugblikken. Net zoals het wordt vervormd als we naar voren kijken. Kijkend in de toekomst lijkt het alsof we meer tijd hebben dan er werkelijk is. Ja, de verleiding is groot om te zeggen dat de tijd vlieg en met je aan de haal gaat. Dat voor je het weet alles voorbij is. Toch heb ik bijna een half jaar in Australie gehad en dat was echt geen korte periode.

Nu is het tijd voor een nieuwe periode. Een periode in Thailand. Over drie dagen haal ik mijn goede vriend Tycho op van het vliegveld en samen gaan we een maand rondreizen door zuid-oost Azie. Het gaat een geweldige tijd worden. Een maand. Een lange of korte maand, afhankelijk vanaf waar je er naar kijkt. Maar het is een hele maand.