Catch 22

Ik loop naar de balie van mijn hostel, dat tevens een reisburau is. Ik heb een vliegticket om vanuit Sydney weer naar Amsterdam te vliegen de 28ste Augustus. Ik wil dit graag veranderen zodat ik vanaf begin Juli naar Thailand kan. Ik vraag ze om het telefoonnummer van Gulf Air, mijn vliegtuigmaatschappij. We raken aan de praat en ik vertel Paul, die me helpt op het moment, dat mijn ticket voor 28 augustus is.

"Je weet dat Gulf Air vanaf Juli niet meer naar en van Australie vliegt?"
"Eh?"
"Ze verdienen hier te weinig geld. Ze zijn vanaf Juli weg"
"Eh?"
"Ja. Meer mensen zitten in hetzelfde schuitje. Ik geloof dat ze de vluchten vanaf Juli via een andere maatschappij doen, maar dat weet ik niet zeker. Hier is hun telefoonnummer in Sydney"
"Ok..."

Ik bel het nummer en krijg iemand aan de telefoon van administratie in Sydeny.

"Hoi. Ik hoor dat jullie niet meer vliegen vanuit Australie vanaf Juli. Ik heb een ticket via jullie gekocht. Wat nu?"
"Ok. mag ik je gegevens?"
Ik geef mijn naam. Ze kan het niet vinden.
"Wanneer vlieg je?" Ik antwoord. Ze kan het nog steeds niet vinden.
"Weet je het vluchtnummer?" Ik geef haar mijn vluchtnummer.
"Ah! Maar dat is helemaal niet met Gulf Air!"
"Maar ik heb het via jullie geboekt! Hoezo weten jullie hier niets van?"
"Geen idee. Ik kan je nog steeds niet vinden in onze databank"
"Hoe kan dat!?"
"Bel naar reserveringen, maar het duurt zeker een uur voordat je daar iemand aan de lijn krijgt"
"Hoe kunnen zij me helpen?"
"Zij gaan daarover. Ik ben slechts van administratie."
"Hoezo ben ik niet geinformeerd ohierover?"
"Ik kan u niet helpen. Bel reserveringen."

Ik bel reserveringen.
'Al onze medewerkers zijn in gesprek op het moment, maar uw telefoontje is heel belangerijk voor ons. Blijft u aan de lijn a.u.b." Klassieke muziek... Iedere anderhalve minuut hetzelfde zinnetje. 'Uw telefoontje is heel belangrijk voor ons'. Heel fijn om dit te weten. Dit maakt het allemaal goed. Ik wacht in de geruststellende wetenschap dat mijn telefoontje heel belangrijk is.

Na een half uur (daar gaan mijn belminuten) krijg ik iemand aan de telefoon. Ze is op de hoogte van de situatie en wil me graag helpen. Ze vraagt mijn gegevens. Ik geef mijn naam en datum van vertrek. Ze kan het niet vinden. Ik geef mijn vluchtnummer. Dat is niet van Gulf Air. Ik geef het vliegtuignummer...

"Ah, maar die vliegt niet meer. We vliegen niet meer vanaf Sydney na Juni"
"Ik weet dat dat vliegtuig niet meer vliegt, daarom bel ik jullie. Ik wil weten wat ik nu moet doen"
"Daarvoor heb ik uw gegevens nodig."
"Die heb ik u net gegeven!"
"Ja, maar dat vliegtuig vliegt niet meer"
"Dat is mijn probleem ja. Ik heb een ticket voor een vliegtuig dat niet meer vliegt!"
"Ik kan u niet vinden meneer. Ik kan u niet helpen zonder uw gegevens"
"Maar die heb ik u net gegeven! Ik heb u alle gegevens gegeven van mijn vlucht naar Amsterdam!"
"Ja, maar dat vliegtuig vliegt niet meer vanuit Sydney."
"Daarom bel ik!"

Ze legt me rustig uit dat mijn vlucht geannuleerd is vanwege het feit dat Gulf Air niet meer naar of uit Australie vliegt vanaf Juli. Omdat mijn vlucht niet meer bestaat hebben ze die vluchtgegevens niet meer. Ze kan me niet helpen zonder mijn vluchtgegevens, maar mijn vluchtgegevens bestaan niet meer, wat de reden is waarom ik haar hulp nodig heb, want ik had haar hulp nooit nodig gehad als ze de vlucht niet geannuleerd had. Wacht even... Nog een keer...

Gulf Air vliegt niet meer uit Australie. Ze hebben alle vluchten geannuleerd vanaf Juli. Ok... dat is duidelijk. Omdat ze alle vluchten hebben geannuleerd bel ik om een oplossing te vinden. Die kunnen ze me niet geven omdat ze mijn gegevens niet meer hebben. Ze hebben mijn gegevens niet meer omdat ze alles vanaf Juli hebben geannuleerd. Dit is waarom ik bel voor hulp, die ze me niet geven kunnen omdat... Ehm...

Wat nu?

"U kunt proberen om uw geld terug te vragen bij ons kantoor meneer"
Ze geeft me een adres in Sydney.
"Ik zit in Cairns"
"Komt u weer terug in Sydney?"
"Ja... Over twee maanden"
"U kunt het dan terugvragen"
"Ik moet dit nu regelen"
"U kunt het ook via het internet proberen"
"Hoe groot is de kans dat dat gaat werken?"
"Dat weet ik niet. Ik zou u graag verder helpen, maar zonder uw gegevens kan ik niets doen"
"Dank u wel..."

Kafuffelen

Degenen die me al wat langer kennen, weten dat ik veel slechte eigenschappen heb. Een daarvan is dat ik vrij vatbaar ben voor verslavingen. Of het blowen, roken, lezen, het virtueel neerschieten van soldaten, internetten, uitslapen of niksen is... In al die dingen ken ik geen moderatie. In het kader van 'als je iets doet, doe het goed', stort ik me op deze bezigheden alsof er geen morgen is, totdat de zonsopgang mij het tegendeel bewijst.

De laatste vijf dagen heb ik me met maar een ding beziggehouden. Al mijn gedachten en energie heb ik in een activiteit gefocust. Voor vijf dagen bestond mijn wereld uit maar een ding: duiken.

Jawel. Ik weet dat ik jullie met mijn vorige verhaaltje (inclusief foto's) al jaloers genoeg heb gemaakt met mijn avonturen in het Great Barrier Reef, maar ik doe er nog een schep bovenop. Ik heb een 'Adventure Diving' cursus gedaan. Wat een normale duik-opleiding inhoud, plus nog een paar extra vaardigheden. Zoals duiken in de nacht, navigeren... en 'deep-diving'. Ik heb 's nachts tussen 4 haaien gezwommen, ik heb op 30 meter diepte gezweefd en ik heb een verdomd goeie tijd gehand in de zee.

En nu wil ik meer. Het is niet genoeg. De smaak heeft me te pakken en sleept me terug het water in. ik kan niet ophouden... Ik moet terug.

Ik zou jullie eindeloos lang kunnen vervelen door proberen uit te leggen [i]waarom[/i] het zo heerlijk is. Ik tot vervelens toe kunnen doortypen terwijl ik probeer te beschrijven hoe ongehoord mooi het great barrier reef is. Ik zou woorden kunnen bedenken die beschrijven wat een heerlijk gevoel het is in het water, tussen al dat leven in al die onwaarschijnlijke vormen. Het heeft geen zin. Ik zou kunnen zeggen dat ik flarimorend rondkafuffel in het wollinoge water en dan weet je evenveel als dat ik een serieuze poging tot beschrijving zou wagen.

Ik ben nog niet klaar met de zee.
Zoals mijn franse mededuiker zou zeggen:
"Fou!"