Na langer dan een maand bij Byron Bay te hebben vertoeft, wordt het dan nu toch echt tijd om te vertrekken. Ik heb alles wat ik nodig heb aangeschaft, mijn auto heb ik volgegooid met al mijn spullen. Ik ben klaar voor het onbekende dat op mij wacht in Queensland. Afscheid is genomen. Gisteren was mijn laatste dag op de farm met Craig. Als ultieme test ben ik met mijn auto naar boven gereden. Ik had niet gedacht dat ik het zou halen maar mijn verbazing werd geschetst toen het mij, zonder al te veel problemen, lukte. Het is misschien gek om trots te zijn op een stuk machinerie, maar ik kon het toch niet helpen toen ik helemaal bovenaan in de farm parkeerde.
Het was een mooie dag waarin ik Walibi's gezien heb (helaas werden ze steeds weggejaagd door Jet, Craigs hond), de Wedgetailed Eagle in al zijn schoonheid heb mogen aanschouwen (Na de Albatros de grootste vogel van het zuidelijk halfrond), door Jumping Jack mieren te grazen ben genomen en een bloedzuiger van mijn been heb moeten branden.
Vandaag neem ik ook afscheid van Simon en Emma die mij een maand lang hebben getolereerd in hun huishouden. Het was een heerlijke, ontspannen tijd. Misschien iets te ontspannen naar hun doen, aangezien ze me 'The Lazy Dutchman' hebben gedoopt. Lui.... IK!?.... Ze hebben me laten voelen als lid van de familie en mijn dankbaarheid is groot.
Ik sluip natuurlijk niet stilletjes de Byron Bay Shire uit. Vanavond is het groot feest in Byron en dat feest gaat nog groter worden met mijn aanwezigheid daar. Een mooi einde van een mooie periode.
Zoals jullie allemaal weten en zoals het al honderden malen, door vele wijze en minder wijze mensen, is gezegd: Elk einde is ook weer een begin. In dit geval het begin van mijn eigen reis. Het begin van het onbekende. Tot nu toe heb ik steeds de gastvrijheid van familievrienden genoten. Nu ben ik op mezelf aangewezen. Het echt avontuurlijke gedeelte van mijn reis begint met het einde van het familiaire gedeelte. In dit reusachtige land, in deze wijde wereld, is er te veel te zien om te lang stil te staan. De jungle in het noorden. De woestijn in het westen. De Great Barrier Reef in het Oosten. De grote steden in het zuiden. Ze wachten allemaal om door mij gezien te worden. Mijn ogen zijn open, met de bril op de neus.
Saturday, February 24, 2007
Thursday, February 22, 2007
Wagon
De laatste week heb ik veel tijd doorgebracht met mijn nieuwe reisgenoot. Samen komen we de gekste plaatsen. 100 meter hoge watervallen, pittoresque beekjes, alwaar het lokale hippietuig naaktzwemt, het strand, mijn werk en obscure boekenwinkeltjes. Ja ja, samen komen we waar de weg ons leidt. Het is mijn allereerste auto en ik ben er dolblij mee.
Aanschouw de schoonheid!

Ik ben gewaarschuwd dat ik meer ga rijden dan me lief is door dit reusachtige land. Ik ga kilometers vreten. Benzine verbranden alsof het niks is. Over een paar dagen reis ik noordwaarts. Ik ga de Byron Shire verlaten en Queensland inrijden. Ik heb de nodige voorberijdingen gemaakt: Ik heb een matras en twee kussens voor als ik in mijn auto moet overnachten. Zoals jelui kunt zien is het een lang ding, dus als ik de achterbank opvouw moet ik uitgestrekt kunnen liggen.

Alles wat ik nu nog nodig heb is gordijntjes voor de broodnodige privacy. Dan is het, volgens de correcte terminologie, een echte 'Shaggin'wagon'.
Nu kan de jacht echt beginnen. Tot nu toe hebben die geniepige koala's mij nog kunnen ontlopen. Ze ruiken het gevaar dat van mij uitgaat. De laffe beertjes durven zich niet aan mij te vertonen, maar ik jaag met eindeloos geduld. Wanneer ik ze eenmaal op het spoor ben geef ik niet op totdat ik ik ze te pakken heb. Ja ja, ik laat me niet misleiden door de zogenaamd schattige uitdrukking op hun gezicht. Achter dat gezapige snoetje gaan enorme en vlijmscherpe tanden schuil, klaar om toe te happen op het moment dat ze je in een vals gevoel van veiligheid hebben gelokt. Mijn eerste spoor heb ik al gevonden

en ik ben op het moment de koala-val, zoals die in de SAS-survival guide staat, aan het perfectioneren. We zullen zien wie het laatst lacht! Ik sta, met verbeterde mobiliteit, klaar om de jacht aan te gaan. Klaar om tot het uiterste te gaan om deze valse beesten een les te leren die ze niet snel zullen vergeten!
Matthijs de koalahunter komt er aan!
Aanschouw de schoonheid!
Ik ben gewaarschuwd dat ik meer ga rijden dan me lief is door dit reusachtige land. Ik ga kilometers vreten. Benzine verbranden alsof het niks is. Over een paar dagen reis ik noordwaarts. Ik ga de Byron Shire verlaten en Queensland inrijden. Ik heb de nodige voorberijdingen gemaakt: Ik heb een matras en twee kussens voor als ik in mijn auto moet overnachten. Zoals jelui kunt zien is het een lang ding, dus als ik de achterbank opvouw moet ik uitgestrekt kunnen liggen.
Alles wat ik nu nog nodig heb is gordijntjes voor de broodnodige privacy. Dan is het, volgens de correcte terminologie, een echte 'Shaggin'wagon'.
Nu kan de jacht echt beginnen. Tot nu toe hebben die geniepige koala's mij nog kunnen ontlopen. Ze ruiken het gevaar dat van mij uitgaat. De laffe beertjes durven zich niet aan mij te vertonen, maar ik jaag met eindeloos geduld. Wanneer ik ze eenmaal op het spoor ben geef ik niet op totdat ik ik ze te pakken heb. Ja ja, ik laat me niet misleiden door de zogenaamd schattige uitdrukking op hun gezicht. Achter dat gezapige snoetje gaan enorme en vlijmscherpe tanden schuil, klaar om toe te happen op het moment dat ze je in een vals gevoel van veiligheid hebben gelokt. Mijn eerste spoor heb ik al gevonden
en ik ben op het moment de koala-val, zoals die in de SAS-survival guide staat, aan het perfectioneren. We zullen zien wie het laatst lacht! Ik sta, met verbeterde mobiliteit, klaar om de jacht aan te gaan. Klaar om tot het uiterste te gaan om deze valse beesten een les te leren die ze niet snel zullen vergeten!
Matthijs de koalahunter komt er aan!
Subscribe to:
Posts (Atom)
