-tik- -tok-

En zo vlieg je dan weg. Er is niets makkelijker dan op een vliegtuig stappen, maar voor mij persoonlijk is het natuurlijk een behoorlijke stap. Bijna een half jaar geleden kwam ik aan in Australie met het idee dat ik zeeen van tijd had. En die had ik ook. Er kan een hoop gebeuren in een half jaar. Er IS een hoop gebeurd in een half jaar. Ik heb veel gezien, hoewel lang niet zo veel als ik gewild had. Ik heb veel gedaan, hoewel dat nog steeds maar een fractie was van wat ik had gepland. Ik heb mezelf nooit gehaast. Ik had immers zeeen van tijd. En toch is die tijd op een eind gelopen. Niet onverwacht, ik wist immers al twee maanden dat ik 1 Juli naar Bangkok zou vliegen, maar toch plotseling.

Vreemd hoe zelfs de dingen die je al lang van te voren gepland hebt zo plotseling kunnen aanvoelen. Hoe kan dat toch? We weten immers precies wat er gaat gebeuren en dan laten we ons alsnog verassen. Toen ik gisterochtend afscheid kwam nemen van mijn vrienden in Sydney voelde het meer aan als gewoon een bezoekje. Alsof ik de volgende dag weer zou komen aankloppen. En zo gedroeg ik me dan ook, tot ik de deur uit liep met een laatste knuffel. Is dat een soort zelfbeschermingsmechanisme? Dat we doen alsof nergens ooit een einde aan komt? Is dat de manier waarop wij omgaan met het onvermijdelijke?

Bij mij kwam het besef pas toen ik gisternacht aankwam in Bangkok. Toen pas realiseerde ik me dat ik niet meer in Australie was en er ook een tijd niet meer zou zijn. Dat die periode nu achter me ligt.

Is de tijd gevlogen? Iedereen zegt altijd dat de tijd zo ontzettend snel gaat, maar men zegt dit altijd pas als men terugkijkt. Een oude man die terugkijkt op zijn leven en denkt: 'Dat is snel gegaan!'. Zo voel ik me niet. Achteraf lijkt de tijd kort geduurd te hebben, omdat je die tijd niet meer voor je hebt. Ons perspectief wordt vervormd door het terugblikken. Net zoals het wordt vervormd als we naar voren kijken. Kijkend in de toekomst lijkt het alsof we meer tijd hebben dan er werkelijk is. Ja, de verleiding is groot om te zeggen dat de tijd vlieg en met je aan de haal gaat. Dat voor je het weet alles voorbij is. Toch heb ik bijna een half jaar in Australie gehad en dat was echt geen korte periode.

Nu is het tijd voor een nieuwe periode. Een periode in Thailand. Over drie dagen haal ik mijn goede vriend Tycho op van het vliegveld en samen gaan we een maand rondreizen door zuid-oost Azie. Het gaat een geweldige tijd worden. Een maand. Een lange of korte maand, afhankelijk vanaf waar je er naar kijkt. Maar het is een hele maand.