Bangkok

Het is een reusachtige stad. De grootste stad waar ik ooit geweest ben zelfs. 10 millioen mensen wonen in deze monsterlijke, rokerige, grijze stad. Het eerste wat je opvalt in Bangkok is het verkeer. Eigenlijk zou je er een nieuw woord voor moeten bedenken. Verkeer doet het geen recht aan. Het is meer dan dat. Het is een eindeloos geweld van motoren en dieseldamp. Het lawaai constant aanwezig. De tuk tukjes (open taxitjes op 3 wielen) brommen luid. De bussen bulderen. Hordes scooters staan paraat voor het stoplicht om, zodra het op groen springt, voor de langzamere automassa uit te te racen. Het is onvergelijkbaar met...., tsja... Ik heb dus niets om het mee te vergelijken.

En dan de geuren. Op de hoek van elke straat vliegt je weer een nieuwe geur tegemoed. De smok is natuurlijk een constante en overal aanwezig. De zware, grijze geur van de dampen van de duizenden auto's en scooters en bussen hangt overal. Maar overal zijn kleine stalletjes waar fruit wordt verkocht, of limonade, of kip of vis of wat dan ook. De kwaliteit van deze producten is een gok, maar het ziet er vaak heel exotisch uit. De tropische vruchten die vakkundig in stukjes worden gehakt. De grote wok-pannen waar het varkensvlees in geroosterd wordt. En al die geuren vliegen door elkaar heen onder de grijze gebouwen die gedrapeerd zijn onder electriciteitskabels.

Drie dagen geleden heb ik Tycho van het vliegveld opgehaald. Het was fantastisch om hem weer te zien. Ik was haast vergeten wat voor een humor we samen hebben. Het was een goed wederzien met veel gulle lachsalvo's. We zijn gaan eten in het hoogste gebouw in Bangkok. Het uitzicht daar was fenomenaal. De lichtjes, de snelwegen en de auto's die meer stilstaan dan rijden. Het zag er onwerkelijk uit van zo hoog. En zelfs vanaf die hoogte konden we het einde niet zien, zo groot is deze stad.

Morgen ontsnappen we uit deze betonnen wereld vol verkeer en drukte. Dan vliegen we naar Cambodia om daar An Kor Wat, een 800 jaar oude tempelstad in de Cambodiaanse jungle, te bezichtigen. Het belooft spectaculair te worden, hoewel we gewaarschuwd zijn om niet 's avonds over straat te gaan. Als we na Cambodia nog leven horen jullie het.

Tycho:

Wat een eer! Na maandenlang deze blog nauwlettend gevolgd te hebben mag ik er zelf iets op schrijven. Ik voel me een beetje als een onbekwame murenbekladder die zijn tag plaatst naast het werk van de graffitimeester. We zitten hier met zijn drietjes te schuilen voor de regen, bij de Bangkokse kunstuniversiteit. Gedrieen, want onze gastvrouwe, Kaew, zit hier ook. Onder het genot van het regengetokkel en een draadloze internetconnectie zijn we aan het babbelen over zeer diepzinnige onderwerpen, zoals Nederland, poffertjes en het menselijk lichaam.

Voordat we ons hier neerstreken, hebben Matthijs en ik een zeer leuke rondleiding van een zeer kleine en zeer vinnige Thaise madam gekregen in een enorm tempel complex. Wisten jullie al dat op Buddhistische afbeeldingen de demonen slechte en de apen!! goede mensen voorstellen? Nee? Nu wel. Overigens zijn de apen te herkennen aan hun blote voetjes. Naast dit type van kennis hebben we vele onuitspreekbare namen van oude koningen geleerd inclusief de jaartallen van hun heerschap.

Nog een wapenfeitje. Ik weet niet of iemand van jullie bloglezers wel is de eer heeft gehad met Matthijs in 1 bed te slapen, maar ondanks de enorme afmeting van het bed, is het iedere keer weer een enorme verassing wat voor capriolen sommige mensen in hun slaap uit kunnen halen. Schoppen, stoten, snelle draaien, wijdbeens, dan weer ineengedoken en een ademhalingsritme als een astmapatient met een rietje door de strot zijn slechts enkele van de ongemakken die ik moet verduren. Maar geen zorgen, ik heb het er voor over hoor!