Neem de duik!

Ik heb vandaag drie keer gedoken. Het aanvankelijke plan was om een testduik te doen om te kijken of ik het kon en/of leuk vond. Ik kan het en het is ongelovelijk leuk! En dus besloot ik om er nog twee duiken aan vast te plakken. Vanuit Port Douglas ben ik met een supersnelle catamaran naar een van de verst gelegen en minst aangetaste delen van het Great barrier Reef gevaren. Onderweg een korte uitleg over de do's en dont's van het duiken. Luchtdichtheid en druk en de truukjes die je moet kunnen om zonder al te veel gevaar te duiken (Hoewel je nog steeds een papier moet ondertekenen dat zegt dat je weet dat duiken een potentieel dodelijke bezigheid kan zijn, maar goed... ALLES is Australie is potentieel dodelijk...).

Wederom was ik ademloos van de kleurrijke en diverse wereld van het Great barrier Reef. Een wat oudere, britse man die ook voor de eerste keer dook, moest zelfs een traan van vreugde wegpinken toen we na de eerste duik weer boven kwamen. Ikzelf was ook vijf minuten niet in staat om iets coherents te doen, zo ongelovelijk indrukwekkend is het.



Ik vond het al fenomanaal om te snorkelen in het rif, maar om in alle rust door het water te zweven op 10 meter diepte voegt er een heel nieuwe dimensie aan toe. De totale vrijheid die je hebt in alle richtingen. Met een lome zwiep van je been beweeg je een halve meter naar boven, beneden of 360 graden in een richting naar keuze. Neem rustig een kijkje onder een paddestoel-achtige koraalformatie terwijl je ondersteboven hangt. Vlieg door een trog met muren van felgekleurde vissen, anemonen en hoornig koraal aan beide kanten, vier meter hoog.



Op de foto hierboven geef ik de fotograaf het 'OK' teken in duikersgebarentaal. Niet te verwarren met het 'thumbs up' teken, wat in het dagenlijks handtaalgebruik vaak voor hetzelfde doeleinde wordt gebruikt, want dat betekent 'naar boven' als je een duikerspak aan hebt. Mijn duikinstructeur was zeer ervaren en kende dit rik op zijn duimpje. Kort nadat deze foto genomen was leidde hij ons naar een koraaltoren waarop een anemoon geplakt zat. En verborgen in dat anemoon zat, jawel, een echte Amphiprion ocellaris! Ok Ok.., NEMO DUS! Je kan je kont niet keren hier in Australie aan de oostkust of je ziet wel weer een plaatje van Nemo dat je veel te vrolijk toelacht. Maar dat terzijde. Het is een prachtig mooi visje om in het echt te zien, maar wat er helemaal surrealistisch uitzag was het anemoon toen het besloot genoeg van ons te hebben en aan de wandel te gaan. Ik wist niet eens dat ze dat kunnen, maar anemonen hebben dus een soort zuignap als voet en ze maken af en toe een gezonde wandeling.

Een van de vele dingen die veel indruk op me hebben gemaakt vandaag was dit reusachtige schelpbeest dat zeker anderhalve meter breed is. Het is moeilijk om te beschrijven dus laat ik deze foto maar het woord doen.



Ik sta op het punt om mijn blog vol te gooien met prachtige foto's van het leven in het Great barrier Reef, maar ik ben bang dat ik de boodschap nooit even goed kan overbrengen als het warme water om je heen, de zuurstoffles op je rug, de luchtbellen die langzaam omhoog borrelen, het gevoel van gewichtloosheid, de absurd gekleurde en gevormde vissen en zeekomkommers en schelpdieren en felpaarse koraalpoliepen... En dit alles in beweging. Ik ben er nog stil van.

Deze laatste foto hier heb ik er aan toegevoegd voor mijn karatebroeders. Zelfs op tien meter diepte kan ik nog een goede seza maken! OSU!



Ik kan niet duidelijk genoeg maken hoe bijzonder dit is.
Neem de duik!