Goedemorgen, deel 1

Gedachteloos staart hij voor zich uit. Zijn oogleden zijn zwaar. Zijn hoofd ook. Meestal draag je je hoofd zonder stil te staan bij het gewicht ervan, maar vandaag voelt het alsog het constant naar beneden getrokken wordt. Knikkebollen noemt men dat. Hij was aan het knikkebollen, maar niet uit moeheid. Zijn hoofd verkeerde in een mistige staat. Alles leek langzaam te gaan en hij voelde zich niet in staat om wat dan ook te ondernemen. Hij staarde naar de grond waarop hij zat. Was hij iets scherper geweest dan had hij wellicht de miertjes zijn rondkrioelen of het klavertje vier gevonden dat voor zijn ogen tussen het gras verborgen was. Maar hij staarde zonder te zien. Hij stond op pauze. Alles om hem heen was ergens mee bezig, iets aan het organiseren of uitvoeren, maar hij zag en hoorde niets en liet alles aan zich voobij gaan.

Nu waagt hij een poging om zijn geheugen op orde te krijgen. Fragmenten van de vorige avond vliegen incompleet door zijn hoofd heen. Een voor een probeert hij ze te vangen en op te plakken in de hoop zo een coherent beeld te krijgen van de vorige avond. Zijn gedachtes rusten bij de laatste herinnering die hij heeft van de avond: de bakker. Wat deed hij daar? Heeft hij iets gekocht? Dan, in een flits, ziet hij de vitrine van de bakker voor zich. Hij staat er schuin voor, aan de rechterkant en hij kan vanaf hier net de chocolademuffins zien waarvan hij er een heeft gegeten.

Hij vroeg zich niet af hoe het kwam dat dit beeld als een foto in zijn hoofd zit, maar dat hij het uitzicht dat hij had over de chocolademuffins toen hij voorover boog om ze beter te kunnen bekijken volledig is vergeten. Die close-up is weg uit zijn hoofd en het enige wat hij zich van de chocolademuffin herinneren kan, is dat moment, vanaf die plek schuin voor de vitrine. Hoe zag het er uit toen hij het in zijn hand had? Dat beeld is totaal verdwenen.

Mar zoals gezegd, hier stond hij niet bij stil. Hij nam de herinnering en plakte het op het prikbord van de vorige avond. Waar hij wel bij stilstond was dat hij zich niet meer kon herinneren hoe de chocolademuffin had gesmaakt. Hij deed zijn uiterste best, maar deze impressie was ook volledig verdwenen. Dit vond hij vervelend. Het belangrijkste elemaent van een chocolademuffin, de essentie zo je wil, is toch de smaak? Die dingen worden gemaakt om lekker te smaken nietwaar? Waarom weet hij dan wel nog dat hij er een gekocht heeft, maar niet of het de moeite waard was? Pure geldverspilling dus. Met een zucht van ergernis beseft hij zich nu dat hij ook niet meer weet hoeveel deze al dan niet overheerlijke chocolademuffin gekost heeft.

Even stopt hij met naar de grond staren en hij kijkt om zich heen. Hij ziet een paar mensen rondlopen, hij ziet de auto's geparkeerd langs de weg en hij ziet de dikke wolken in de lichtblauwe lucht. Zijn ogen komen weer terug naar de grond waar hij nu wel de mieren ziet rondrennen. Het klavertje vier mist hij helaas terwijl hij weer terug in pauzestand gaat. Een minuut gaat voorbij. Geen enkele gedachte stoort hem in deze korte periode. Mensen over de hele wereld spenderen lange uren in meditatie om precies dat te berijken. Hij doet het zonder er over na te denken. Jarenlange spirituele training kan blijkbaar geevenaard worden door de juiste hoeveelheid alcohol.