Arbeid adelt?

Ik zit op het moment in een stadje dat Ayr heet. Als je hier nog nooit van gehoord hebt; Dat is niet zo vreemd, want geen enkele reisgids heeft ook maar iets over dit stadje te vertellen. Er is dan ook niet heel veel te zien. Er is een theatertje waar, met geluk, elke week iets gebeurt en er is een bioscoop. Verder het gebruikelijke assortiment van cafeetjes en winkeltjes waar de gemiddelde backpacker niets te zoeken heeft. Wat ik hier doe? Tsja...

Ik was onderweg naar Townsville en de zon was al aan het dalen toen ik hier doorheen reed en mijn oog op een bord viel waar 'backpackers' op geschreven stond. Ik was moe en had genoeg van autorijden en zo kwam het dat ik daar een bed voor de avond vond. Deze 'backpackers' is niet een van de stereotype backpackers die ik tot nu toe heb gezien. Dit is een werk-backpackers. Als je geen geld meer hebt en nergens naartoe kan dan eindig je hier. De eigenaar staat in contact met de locale boeren en rekruteert vervolgens de geldbehoeftige reizigers voor werk.

Nu was ik slechts van plan om een avondje te slapen en dan weer verder te reizen, maar toen ik die avond gevraagd werd om in te vallen voor iemand die ziek was dacht ik: 'ach ja... werk is werk en geld is geld en ik heb de tijd dus waarom niet?'. Vandaag denkt mijn rug iets heel anders.

Gisterochtend om 6 uur werd ik in een busje geduwd en naar een boerderij gereden. De lucht was blauw en beloofde een heete dag. Een belofte die hij zou waarmaken. De boer aldaar legde ons uit wat voor werk we zouden doen: aubergines planten. Wat je doet is het volgende; Je pakt een tree met zo'n 200 jonge plantjes er in, gaat naast een lange, met plastic overtrokken laan staan, pakt een plantje, bukt voorover, gooit het in een gaatje en knijpt wat klei eroverheen. En dit de hele laan over. En dat 10 uur lang. Buk, plant, knijp. Buk, plant, knijp.

Je hoeft geen fysiotherapeut te zijn om te begrijpen dat na een tijdje deze bezigheid nogal een tol eist van je rug. Een duitse collega van mij anticipeerde dit door het zittend te doen. Dat doet geen pijn aan je rug, maar duurt wel twee keer zo lang. Toen de boer hier commentaar op gaf zei de duitser: "I can give you my energy, but I cannot give you my health, yes?". De boer vond dit geen bevredigende uitleg en begon te schelden op de duitser die zo gesteld op zijn gezondheid was. In ZIJN tijd ging alles twee keer zo snel. EIGENLIJK hadden we alles al met lunch gedaan moeten hebben.

Hij vertelde over vergane tijden waarin hij en zijn collega's wel 80 lanen op een dag gedaan kregen en dat nog voor lunch. Hoe de tijden veranderd zijn...

Ik moet zeggen dat, hoewel de boer een lompe.. ehm... boer was, ik ook niet blij was met de arbeidersethiek van mijn duitse collega. Hij werkte twee keer zo langzaam als de rest en we moesten toch echt blijven doorgaan tot de klus geklaard was. Ik weet nog steeds niet of ik hem moet bedanken voor het extra uurtje loon dat ik dankzij hem heb gekregen, of dat ik pissig moet zijn omdag mijn rug nog een extra uur heeft moeten verduren.

Ik heb er wel een afspraakje met een schattig, duits meisje aan overgehouden, dus het was al met al geen verloren dag. Maar ik neem nu wel een pijnstiller. Oef...!