Het zand en de Zee

Zand

Het wordt weggeveegd en weer teruggegooid door de wind. Ik heb mijn handdoek nog maar net neergelegd en het het veranderd al in een duin. Ik ga op mijn handdoekduin zitten en begin een der eerste levensbehoeften over mijn lijf te smeren: zonnebrand. Fijne zandkorrels vliegen tegen me aan terwijl ik mezelf inwrijf. Langzaamaan verandert het smeren in schuren. Wanneer ik klaar ben kijk ik weer op naar het strand. Een smalle, witte strook zand kromt over enkele kilometers om de zee heen, die er ruw tegenaan beukt. Het is warm. Zand plakt over mijn hele lijf. Mijn kleren zijn er inmiddels half onder bedolven.

Zee

Wat een contrast is het koele, bruisende water van de Zee met de korzelige wereld van het strand. Genietend loop ik een golf tegemoet die op me af rolt. Met een geweldige klap wordt ik herinnerd aan de eindeloze kracht van de Zee.De golf die me eerst met schuimend witte tanden leek toe te lachen veegt me terug het zand op. Ik bedenk me dat de Zee nooit lacht. Ze grijnst.

Ik grijns terug. Gewapend met een bord van hard schuim trotseer ik de Zee. De eerste golf loop ik doorheen. De tweede spring ik overheen. Ik lach in afwachting op de derde aanval die ik verderop al zie opdoemen. Ik loop nog verder het water in als om de Zee te tarten. Dit wordt de zwaarste aanval tot nog toe. Ik leg mijn wapen neer voor mijn borst en wacht af. Met veel geweld buldert ze op me af. Ik draai me om. Ze hapt toe. Ik spring!

Half verdwijn ik in de gulzige mond van de Zee. Dan vlieg ik naar voren. Ik wordt opgetilt. Ik glij vooruit op de tong van de Zee. Voordat ik wordt verzwolgen gunt de Zee mij een blik in haar wereld. Ik zie het eeuwige gevecht van de branding een meter onder mij plaatsvinden. Met toenemende vaart naderen we het strand. De Zee bruist in mijn oor. "Dat is jouw plaats, dit is de mijne!", roept ze me schuimbekkend toe. Ze gooit me naar voren en hapt toe! Ik schuif het strand op. Met een mond vol zand trekt de Zee zich terug.

Ik lach haar toe ren achter haar aan.